In mijn artikel van augustus 2017
schreef ik dat er in het jaar 2012 een wetsvoorstel tot herziening van partneralimentatie was ingediend waarin, kort gezegd, de duur van de partneralimentatie zou worden verkort tot 5 jaar. Omdat de Raad van State, die advies uitbrengt over wetgeving en bestuur, veel kritiek op het wetsvoorstel heeft geuit is dit toen ‘afgeserveerd’. Vervolgens is er een nieuw wetsvoorstel ingediend dat door de Raad van State positief is ontvangen.

Wetswijziging op komst!
Na doorvoering van een aantal wijzigingen in het nieuwe wetsvoorstel is dit inmiddels door zowel de Tweede als Eerste Kamer aangenomen. Het betreft de ‘wet herziening partneralimentatie’, die naar verwachting (maar helemaal zeker weet je het nooit) op 1 januari 2020 in werking zal treden.

De wijzigingen op een rij
De partneralimentatieverplichting is vastgelegd in artikel 157 van Burgerlijk Wetboek 1. In de nieuwe wet wordt de tekst van het huidige artikel vervangen door de nieuwe wettekst. Het uitgangspunt wordt dat de duur van de partneralimentatie wordt verkort naar vijf jaar (in plaats van nu: twaalf jaar). Hierop worden vervolgens een aantal uitzonderingen gemaakt, die zich laten samenvatten als volgt:

– voor huwelijken, die langer dan vijftien jaar hebben geduurd, eindigt de verplichting tot het verstrekken van levensonderhoud na tien jaar (in plaats van nu: twaalf jaar);
– voor huwelijken waaruit kinderen zijn geboren: niet eerder, dan op het tijdstip waarop de kinderen de leeftijd van twaalf jaar hebben bereikt.

Als het huwelijk tenminste vijftien jaar heeft geduurd en er daarnaast ook kinderen zijn geboren (kortweg genoemd: ‘samenloop’), geldt de langste van voornoemde twee termijnen.

Enkele voorbeelden
Voorbeeld 1: een huwelijk heeft twee jaar geduurd. Uit het huwelijk is een kind geboren, dat de leeftijd heeft van 1 jaar. De partneralimentatieverplichting duurt elf jaar.
Voorbeeld 2: een huwelijk heeft twintig jaar geduurd. Uit het huwelijk zijn drie kinderen geboren die de leeftijd hebben van 10, 12 en 15 jaar. De partneralimentatieverplichting duurt tien jaar;
Voorbeeld 3: een huwelijk heeft twaalf jaar geduurd. Uit het huwelijk zijn twee kinderen geboren die de leeftijd hebben van 4 en 8 jaar. De partneralimentatieverplichting duurt acht jaar.

Wel of geen dode mus?
De nieuwe wet, waarin het uitgangspunt is dat de duur van partneralimentatie vijf jaar bedraagt, levert een fikse wijziging op. De uitzonderingen op het uitgangspunt zorgen er echter voor, dat de soep niet zo heet gegeten wordt als deze wordt opgediend. Voor huwelijken van vijftien jaar of langer wordt de termijn verkort van twaalf naar tien jaar, tenzij er kinderen zijn die de leeftijd van twee jaar nog niet hebben bereikt (in dat geval wordt de termijn immers gekoppeld aan het bereiken van de twaalfjarige leeftijd van het jongste kind). Persoonlijke omstandigheden (duur van het huwelijk, wel of geen kinderen) bepalen de uiteindelijke termijn, waarover al dan niet een verplichting tot levensonderhoud kan worden vastgesteld.

Slechts in het uitzonderlijke geval dat de geboorte van een kind nagenoeg samenvalt met echtscheiding, verandert er nagenoeg niets aan de termijn (die wordt in dit geval gekoppeld aan de leeftijd van het kind, waardoor de termijn loopt tot het kind twaalf jaar is geworden).

Of de nieuwe wet wel of geen dode mus is, hangt af van uw persoonlijke omstandigheden. In veruit de meeste gevallen zal de termijn verkort worden. Wellicht voor alimentatieplichtigen minder kort dan gehoopt, maar toch goed nieuws. Dat dit door alimentatiegerechtigden anders zal worden ervaren behoeft geen betoog.