De inwerkingtreding van het nieuwe ontslagrecht op 1 juli 2015 (Wet Werk en Zekerheid oftewel WWZ) werpt reeds nu zijn schaduw vooruit. Op 1 september jl. oordeelde de Kantonrechter te Utrecht dat bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst met een statutair directeur van een woningbouwvereniging wegens een verstoorde arbeidsrelatie toepassing van een neutrale ontbindingsvergoeding niet opportuun is. Toekenning van een vergoeding conform de neutrale kantonrechtersformule zou leiden tot een bedrag dat veel hoger is dan het maximum-bedrag op grond van de Wet Normering Topinkomens (WNT). Ook op grond van de WWZ zou de vergoeding genormeerd zijn op maximaal een jaarsalaris, terwijl de neutrale ontbindingsvergoeding op het dubbele zou uitkomen. De Kantonrechter kent daarom een ontbindingsvergoeding toe van (slechts) € 180.000,– bruto (in plaats van bijna het dubbele!).

De feiten

Werknemer is vanaf 1993 in dienst van de woningbouwvereniging. Sinds 1996 is hij statutair directeur. Op 27 of 28 maart 2014 is werknemer een schriftelijke agenda overhandigd ten behoeve van een vergadering van de RvC op 4 april 2014. Op de agenda staat het ontslag van werknemer als directeur-bestuurder. Diverse gemeenten hebben aangegeven niet meer te willen samenwerken met werkgeefster om redenen die zijn gelegen in de persoon van werknemer. Op 2 april 2014 heeft werknemer kenbaar gemaakt dat hij zijn functie neerlegt. Werkgeefster verzoekt ontbinding van de arbeidsovereenkomst onder toekenning van een vergoeding die niet hoger is dan € 75.000 bruto. Zij heeft het vertrouwen in werknemer als directeur-bestuurder verloren. Verschillende gemeenten hebben de samenwerking met werkgeefster beëindigd. Daarnaast is gebleken dat werknemer een angstcultuur heeft gecreëerd onder het personeel.

Oordeel Kantonrechter Utrecht

De Utrechtse Kantonrechter stelt allereerst vast dat werknemer als bestuurder is teruggetreden, en dat hij dit in de openbaarheid heeft gebracht. Hij was op dat moment voorzien van de bijstand van een advocaat (zij het een andere dan zijn huidige advocaat). Nu verder voldoende vaststaat dat voortzetting van de arbeidsovereenkomst met werknemer, zonder dat hij weer als bestuurder van werkgeefster wordt benoemd, geen optie is (geen van partijen heeft een andersluidend standpunt ingenomen), dient het ontbindingsverzoek te worden toegewezen. Partijen zijn het erover eens dat op de arbeidsovereenkomst de WNT van toepassing is. Bij de vaststelling van de ontbindingsvergoeding is de Kantonrechter echter op zichzelf niet aan de in de WNT genoemde maxima gebonden (art. 1.6 lid 2 WNT). Verder stelt de Kantonrechter vast dat het salaris van werknemer niet meer bedraagt dan de volgens de WNT toegestane maximale bezoldiging. Alle omstandigheden meegewogen, kan aan beide partijen van het ontstaan van de huidige situatie een verwijt worden gemaakt. Gelet op de lange duur van het dienstverband en het hoge salaris van werknemer, is vaststelling van de toe te kennen vergoeding aan de hand van de kantonrechtersformule in dit geval niet opportuun. Zo zou een vergoeding met C=1 leiden tot een bedrag van ruim € 300.000 ,– bruto. Dit bedrag is vele malen hoger dan het maximumbedrag van artikel 2.10 lid 1 WNT. Het zou tevens neerkomen op ongeveer het dubbele van een jaarinkomen, waarmee het sterk zou uitstijgen boven het bedrag dat na de inwerkingtreding van de WWZ (de Kantonrechter gaat abusievelijk uit van 15 juli 2015 in plaats van 1 juli 2015 als datum van inwerkingtreding) in een geval als het onderhavige toegekend zal kunnen worden. Aangenomen mag worden dat deze in de toekomst toepasselijke normering ook weergeeft hetgeen thans maatschappelijk aanvaardbaar wordt geacht. De discussie rondom de hoogte van beëindigingsvergoedingen in het algemeen (en die van topfunctionarissen in de (semi)publieke sector in het bijzonder) en de invoering van de WNT en de WWZ zal niet aan werknemer zijn ontgaan. Hij heeft er daarom rekening mee kunnen houden dat bij een eventuele beëindiging van het dienstverband de beëindigingsvergoeding lager zou uitvallen dan in de voorgaande periode het geval zou zijn geweest. Het wordt billijk geacht een vergoeding toe te kennen waarbij werknemer geen inkomensachteruitgang zal ondervinden gedurende (ongeveer) twee jaar. Daarbij wordt wel rekening gehouden met de WW-uitkering en de omstandigheid dat werknemer vanaf begin april 2014 vrijgesteld is van het verrichten van werkzaamheden terwijl zijn loon wordt doorbetaald. De Kantonrechter kent werknemer een vergoeding toe van € 180.000,– bruto.