Hoge Raad gaat om: Faillissement VOF betekent niet automatisch het faillissement van haar vennoten

De Hoge Raad is recentelijk teruggekomen van zijn eerdere uitspraak uit 1927, dat het faillissement van een VOF steeds en noodzakelijkerwijs het faillissement van haar vennoten tot gevolg heeft.

Oude regel

Sinds 1927 gold de regel dat het faillissement van een VOF automatisch leidt tot het faillissement van de vennoten. Dit werd door de Hoge Raad nogmaals herhaald in zijn arrest van 22 december 2009. Dit was een harde regel zonder uitzonderingen.

Nieuwe regel

Zo hard blijkt die regel echter niet te zijn. Op 6 februari 2015 is de Hoge Raad namelijk op dit standpunt teruggekomen. De Hoge Raad is thans van oordeel dat een faillissement van een VOF niet meer automatisch het faillissement van de afzonderlijke vennoten tot gevolg heeft.

Daartoe voert de Hoge Raad een zestal argumenten aan, waaronder dat een vennoot, in tegenstelling tot de VOF zelf, voldoende (privé)vermogen kan hebben om zowel de schuldeisers van de VOF als zijn privéschuldeisers te voldoen. Het zou dus best zo kunnen zijn dat een vennoot (die hoofdelijk aansprakelijk is) uit eigen middelen de schulden van de VOF betaalt. Hij en zijn mede-vennoten komen dan niet in de situatie dat zij, zoals de faillissementswet voorschrijft, “hebben opgehouden te betalen”.

En dus?

Voor de rechtspraktijk betekent dit dat wil een schuldeiser naast het faillissement van de VOF ook het faillissement van de vennoten bewerkstelligen, dan dient de schuldeiser dat expliciet in zijn verzoekschrift te vragen. De rechter zal dan moeten onderzoeken of niet alleen de VOF “heeft opgehouden te betalen”, maar ook de afzonderlijke vennoten. Deze nieuwe rechtsregel kan meebrengen dat de VOF wel, maar de vennoten niet failliet worden verklaard.