Werknemer, een schoonmaker, en werkgever sluiten na 16 jaar dienstverband een vaststellingsovereenkomst, zonder dat daarin is opgenomen dat werknemer recht heeft op een transitievergoeding. Enige tijd na de ondertekening, echter ruimschoots na het verstrijken van de bedenk-/ontbindingstermijn van twee weken (artikel 7:670b lid 2 BW) realiseert werknemer zich dat hem een transitievergoeding toekomt. Werknemer verzoekt de vaststellingsovereenkomst (gedeeltelijk) te vernietigen wegens dwaling c.q. misbruik van omstandigheden met ontbinding van de herstelde arbeidsovereenkomst onder toekenning van – onder meer – de transitievergoeding van € 15.149,07. Werknemer stelt onder meer dat noch de werkgever, noch de bij de onderhandelingen over de beëindiging betrokken mediator hem daarop tijdens de onderhandelingen over de vaststellingsovereenkomst heeft gewezen.

Oordeel Kantonrechter Dordrecht

De Dordtse Kantonrechter verwerpt het beroep van werknemer op vernietiging van de vaststellingsovereenkomst. Bij een beëindiging van de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden, zoals in het onderhavige geval, is de werkgever aan de werknemer in beginsel geen transitievergoeding verschuldigd. Bij opzegging door de werkgever met instemming van de werknemer is de werkgever daarentegen wel een transitievergoeding verschuldigd. Dat werkgever met instemming van werknemer de arbeidsovereenkomst heeft opgezegd is echter gesteld noch gebleken. Voor zover werknemer bedoelt te stellen dat hij gedwaald heeft over het feit dat hij had kunnen onderhandelen over een eventuele transitievergoeding, geldt dat werknemer ter zitting heeft bevestigd dat de overeenkomst punt voor punt is doorgenomen, dat het ging om finale kwijting, dat het vragen van vernietiging in beginsel was uitgesloten, dat er een bedenktermijn van 14 dagen bestond en dat hem te verstaan was gegeven dat hij die periode kon benutten om juridisch advies in te winnen, zodat het beroep op dwaling reeds hierop afstuit. Werknemer heeft nog aangevoerd dat hij van de gelegenheid om juridisch advies in te winnen geen gebruik heeft gemaakt wegens depressiviteit. Die omstandigheid, die overigens in het geheel niet is onderbouwd en niet eerder naar voren is gebracht dan tijdens de mondelinge behandeling, komt voor zijn rekening en risico.

Noot: Hoewel op de uitspraak van de Kantonrechter formeel-juridisch weinig tot niet af te dingen valt, betaalt de werknemer hier wel een zwaar gelag voor zijn onwetendheid. Als de stelling van werknemer dat noch werkgever, noch de bij de onderhandelingen over de beëindiging van de arbeidsovereenkomst betrokken mediator hem gewezen hebben op het bestaan van de transitievergoeding, juist is, verdient dat naar mijn mening op zijn zachtst gezegd geen schoonheidsprijs. Daar komt nog bij dat werkgever werknemer zou hebben laten weten “dat alles conform de wet geregeld was”, waardoor de – waarschijnlijk niet al te hoog opgeleide – werknemer, naar mag worden aangenomen welbewust, door werkgever op het verkeerde been werd gezet. Vanuit sociaal oogpunt is de uitspraak daarom m.i. ronduit onbevredigend. Werknemer heeft zich tijdens de onderhandelingen over de beëindiging van zijn arbeidsovereenkomst niet laten bijstaan door een advocaat en heeft ook na het sluiten van de vaststellingsovereenkomst verzuimd tijdig juridisch advies in te winnen. Had hij dat wel gedaan, dan had hem dat waarschijnlijk vele duizenden Euro’s gescheeld.