Boekel De Nerée (hierna: Boekel), een groot Amsterdams advocatenkantoor, zegt de arbeidsovereenkomst met één van haar secretaresses (54 jaar oud, 27 jaar in dienst) op in verband met een reorganisatie van haar secretariaat. Alle oorspronkelijke functies op het secretariaat vervallen en worden vervangen door nieuwe, waarbij andere – lees zwaardere – eisen aan de medewerkers worden gesteld. Het doel van de reorganisatie is verbetering van de kwaliteit, effectiviteit en efficiency van het secretariaat, aldus Boekel. De secretaresse in  kwestie wordt na een assessment niet gekwalificeerd geacht voor de “nieuwe”, zwaardere functie van Personal Assistent. Zij wordt, na van het UWV verkregen ontslagvergunning, ontslagen met een lage vergoeding gebaseerd op het binnen Boekel geldende Sociaal Plan

De casus

Volgens de secretaresse zijn de gevolgen van de opzegging van haar arbeidsovereenkomst voor haar te ernstig in vergelijking met het belang van Boekel bij beëindiging van het dienstverband. Zij beroept zich daarbij op de navolgende omstandigheden die tezamen het ontslag volgens haar kennelijk onredelijk maken, te weten:
– de duur van het dienstverband;
– haar leeftijd en eenzijdige arbeidsverleden, waardoor haar vooruitzichten op de arbeidsmarkt zeer beperkt zijn, waarbij zij verwijst naar een publicatie van het CBS;
– de nadelige financiële gevolgen van het ontslag voor haar in vergelijking met de (goede) financiële situatie van Boekel.
De secretaresse heeft er daarbij op gewezen dat zij als secretaresse op een groot advocatenkantoor een minder uitgebreid takenpakket had dan een secretaresse op een kleiner kantoor, waardoor haar kansen nog meer zijn beperkt. Zij heeft ter zitting voorbeelden genoemd van cursussen die zij heeft gevolgd, zoals time-management, sector-coördinator, legal English, Excel en andere computercursussen. Zij stelt tevens da,t zo zij al in een secretaressefunctie elders aan het werk zou kunnen, zij naar alle waarschijnlijkheid een lager salaris zal moeten accepteren.

Boekel voert gemotiveerd verweer tegen de vordering. Gezien de marktontwikkelingen, cliënteneisen, de toenemende druk op de kosten en de concurrentie was Boekel wel genoodzaakt tot het nemen van maatregelen, teneinde de kwaliteit, effectiviteit en efficiëntie van het secretariaat significant te verbeteren. Volgens Boekel kan het juist in het voordeel van betrokkene werken dat zij een jarenlange ervaring heeft bij een gerenommeerd advocatenkantoor. Boekel stelt in dit verband “dat het wel meevalt met de arbeidsmarktpositie van betrokkene”. Zij verwijst naar een overzicht van de vacaturesite Monsterboard, waaruit blijkt dat er op het moment van de zitting in deze zaak in Noord-Holland 32 vacatures zijn voor juridisch secretaresse. Volgens Boekel is daarmee aangetoond dat de stelling van betroikken dat zij de komende jaren geen werk zal vinden onjuist is. Uit dit overzicht blijkt ook dat er nog wel hogere salarissen worden geboden dan betrokkene laatstelijk bij Boekel verdiende. Boekel heeft tevens aangevoerd dat betrokkene niet heeft willen solliciteren op de functie van Medewerker SSC (Shered Service Center), terwijl deze functie vor haar wel degelijk geschikt was. Boekel stelt dat betrokkene de laatste jaren op medior niveau heeft gefunctioneerd, met behoud van een hoger salaris. Volgens Boekel heeft zij met de door haar aangeboden vergoeding op grond van het Sociaal Plan, waarbij tevens rekening moet worden gehouden met de vrijstelling van werkzaamheden vanaf 1 juli 2013 en het feit dat betrokkene de functie van Medewerker SSC niet heeft willen overwegen, voldaan aan haar verplichtingen als goed werkgever. 

Oordeel Kantonrechter AmsterdamDe Kantonrechter in Amsterdam is het niet met Boekel eens. Opzegging van de arbeidsovereenkomst door de werkgever kan onder andere kennelijk onredelijk zijn wanneer, mede in aanmerking genomen de voor de werknemer getroffen voorzieningen en de voor hem bestaande mogelijkheden om ander passend werk te vinden, de gevolgen van de opzegging voor hem te ernstig zijn in vergelijking met het belang van de werkgever bij de opzegging. De ontslagen secretaresse heeft desgevraagd ter zitting gesteld dat zij in de periode van 1 januari 2014 tot haar ziekmelding in april 2014 circa 30 keer tevergeefs heeft gesolliciteerd. Het mag volgens de Kantonrechter een feit van algemene bekendheid heten dat de arbeidsmarkt voor personen van de leeftijd van betrokkene problematisch is. Daar komt nog bij dat betrokkene vanaf april 2014 een aantal maanden arbeidsongeschikt is geweest. Gezien de aard van deze arbeidsongeschiktheid waarvan, mede gelet op het door betrokkene in het geding gebrachte journaal van haar huisarts, aannemelijk wordt geacht dat deze samenhangt met de schok die het ontslag bij Boekel bij haar teweeg heeft gebracht, moet betwijfeld worden of zij in die periode vlak daarvoor succesvol had kunnen zijn indien het daadwerkelijk tot een sollicitatiegesprek was gekomen. Voorts wordt een overzicht van het aanbod van de vacatures voor juridisch secretaresse zoals Boekel in het geding heeft gebracht nietszeggend geacht, zolang daarbij niet tevens wordt vermeld hoe groot het aanbod van (jongere) gegadigden is. Bovendien mag uit de door Boekel zelf doorgevoerde reorganisatie en daaraan ten grondslag gelegde overwegingen worden afgeleid dat er mogelijk een tendens is in de advocatuur om te streven naar een nieuw profiel van de functie van secretaresse, waaraan betrokkene blijkbaar niet of onvoldoende voldoet.

Boekel heeft nadrukkelijk betoogd dat betrokkene ten onrechte niet heeft geopteerd voor de functie medewerker SSC. Boekel gaat daarbijvolgens de Kantonrechter echter voorbij aan het feit dat deze functie beneden het niveau was van betrokkene. Immers, uit de inschaling van betrokkene als senior blijkt dat zij haar kwalificatie van senior secretaresse formeel had behouden. Als Boekel haar in 2008 had willen degraderen tot medior, is dit in ieder geval onvoldoende vastgelegd, zodat dit betrokkene niet naderhand kan worden tegengeworpen. Tevens gaat Boekel volstrekt voorbij aan het verschil in salaris tussen haar oude functie en die van medewerker SSC en het verschil in aard van de werkzaamheden.

Uitgangspunt is dat Boekel haar onderneming mag inrichten op de wijze die haar goeddunkt. Haar beslissing om haar secretariaat te reorganiseren stond haar derhalve vrij. Dat neemt niet weg dat van Boekel als goed werkgever mag worden verwacht dat zij zich daarbij niet alleen laat leiden door haar eigen belang om haar onderneming te stroomlijnen. Ook het belang van de door deze beslissing getroffen werknemers, van wie een aantal blijkens het rapport van de OR al vele jaren in dienst was, onder wie ook betrokkene, dient daarbij niet te veel uit het oog te worden verloren. Daarbij is een belangrijk punt dat bij Boekel geen sprake was van een economische noodsituatie en dat er blijkens het advies van de OR al vóór de reorganisatie sprake was van verbetering van het bedrijfsresultaat. Daarnaast wordt door de Kantonrechter van belang geacht dat geen sprake is van een met een vakbond overeengekomen Sociaal Plan.

Uit een aantal citaten uit het OR advies blijkt dat ook de OR zorgen had over de gevolgen voor medewerkers als betrokkene. Boekel heeft desgevraagd bij monde van haar advocaat ter zitting bevestigd dat het bestuur van Boekel ondanks de suggestie van de OR om de ontslagvergoeding te baseren op de geldende kantonrechtersformule, hiervan heeft afgezien. Op zichzelf was Boekel daartoe niet verplicht. Dat neemt niet weg dat van Boekel had mogen worden verwacht dat zij zich tot het uiterste zou hebben ingezet om in de eerste plaats betrokkene te herplaatsen en als dit werkelijk niet lukte, te voorzien in een bevredigende afvloeiingsregeling. Naar het oordeel van de kantonrechter is Boekel op beide punten tekort geschoten.

Het voorgaande leidt de Kantonrechter tot de conclusie dat er sprake is van kennelijk onredelijk ontslag. Alle feiten en omstandigheden van het geval afwegende wordt aan de secretaresse een schadevergoeding toegekend van € 45.000,00 bruto. Boekel wordt als in het ongelijk gestelde partij veroordeeld in de propceskosten.

Zoals uit het bovenstaande blijkt slaat ook de gespecialiseerde (arbeidsrecht)advocatuur op het vlak van goed en zorgvuldig werkgeverschap de plank dus wel eens volledig mis!